วันจันทร์ที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2562

(ChanBaek) Don’t Mess Up My Boy!





Don’t Mess Up My Boy!
(Chanyeol x Baekhyun)


UNSEEN






10:52 PM


เสียงเครื่องยนต์ที่ไม่ค่อยคุ้นหูแต่ใช่ว่าจะไม่เคยได้ยินดังขึ้นที่หน้าบ้าน เรียกให้ผู้อาศัยเปิดม่านหน้าต่างออกเล็กน้อย มุมปากอิ่มกดยิ้มบางก่อนถอยหลังกลับมาในมุมของตัวเองอีกครั้ง พยอนแบคฮยอนกลับมาถึงบ้านแล้ว เลยเวลาที่ตกลงเอาไว้กับพี่ชายอยู่มาโข ซึ่งทำให้เดาได้ไม่ยากเลยว่าคืนนี้ต้องเกิดศึกระหว่างพี่น้องคู่นี้แน่ ๆ

หลังจากที่ซ้อมละครของชมรมเสร็จเมื่อตอนหกโมงเย็น พยอนแบคฮยอนก็ออกไปกับจางอี้ชิง โดยไม่ได้สนใจเลยว่าการที่ปาร์คชานยอลไปชมรมวันนี้ ไม่ใช่เพราะอยากดูชมรมซ้อมละคร แต่ชานยอลตั้งใจไปนั่งเฝ้าคนที่ตัวเองเรียกว่าน้องชายเพื่อรับกลับบ้านหลังซ้อมเสร็จต่างหาก

แต่ความตั้งใจของคนตัวสูงก็ล้มไม่เป็นท่า เมื่อจางอี้ชิงเดินจูงมือพยอนแบคฮยอนเข้ามาหาแล้วบอกว่าจะออกไปกินข้าวด้วยกัน เสร็จแล้วจะไปส่งถึงบ้าน โดยไม่ต้องเป็นกังวลเพราะจะดูแลแฟนตัวเล็ก ผู้ที่เป็นดังน้องชายสุดที่รักของอีกฝ่ายเป็นอย่างดีแน่นอน

เรื่องกังวลน่ะไม่เท่าไหร่ แต่หวงนี่สิ ความรู้สึกมันแทบสุดใจขาดดิ้นเลยล่ะ

ไม่ว่าจะเป็นเพราะรอยยิ้มหน้าซื่อหรือด้วยสถานะแฟนของจางอี้ชิง ต่างก็ทำให้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายปฏิเสธไม่ได้ พัคชานยอลได้แต่เก็บความไม่พอใจเอาไว้ใต้สีหน้าเรียบเฉย กับรอยยิ้มบางบนเรียวปากตอนอนุญาตให้น้องชายไปกับแฟนของเจ้าตัวได้ โดยกำชับนักหนาว่าไม่ให้กลับเกินสามทุ่ม ซึ่งพอเหลือบมองตัวเลขเรืองแสงที่หน้าปัดนาฬิกาบนผนังของบ้านที่มืดไปทั้งหลังก็อดหวั่นใจแทนคนเป็นน้องชายไม่ได้จริง ๆ
 
พยอนแบคฮยอนกล้าขัดคำสั่งพี่ชายของตัวเองได้ยังไงกันนะ


เสียงไขประตูตามด้วยเสียงฝีเท้าของคนตัวเล็กดังไปทั่ว คงเพราะตอนนี้มันดึกมากและบ้านก็เงียบไปทั้งหลัง ทำให้คนที่ทำเหมือนไร้ตัวตนได้ยินเสียงทั้งหมดนั้นอย่างชัดเจน


“ทำไมกลับเอาป่านนี้”


เสียงทุ่มต่ำเจือความไม่พอใจของพัคชานยอลดังขึ้นก่อนเห็นตัวเสียอีก ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่มีน้องชายตัวเล็กยืนนิ่งอยู่


“พี่บอกว่าให้กลับกี่โมง”

“ไม่เกินสามทุ่มครับ”

“แล้วตอนนี้มันกี่โมง”

“เกือบห้าทุ่มแล้วครับ”

“ทำไมไม่ทำตามที่พี่บอกแบคฮยอน”


ชานยอลถามกลับเสียงเรียบ ท่าทางเหมือนจะกำลังควบคุมตัวเองไม่ให้ตะคอกน้องชายที่ตอบคำถามทุกคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ โดยไม่มีทีท่าว่ากำลังรู้สึกผิดที่ตัวเองกลับบ้านไม่ตรงกับที่พี่ชายบอกเอาไว้เลยแม้แต่น้อย เพราะถ้าเจ้าตัวทำผิดหรือทำอะไรก็ตามที่ไม่ตรงตามที่พี่ชายบอก พยอนแบคฮยอนจะมีสีหน้ารู้สึกผิดและขอโทษออกมาทันทีทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ตั้งแต่ที่เจ้าตัวก้าวเข้ามาในบ้าน แบคฮยอนยังไม่เอ่ยปากขอโทษพี่ชายที่ยืนไม่พอใจอยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่คำเดียว

น้อยครั้งนักที่พยอนแบคฮยอนจะมีทีท่าพยศแบบนี้ ซึ่งมันน่าดูไม่น้อยเลยจริง ๆ


“ผมอยากอยู่กับอี้ชิงนาน ๆ”

“แล้วที่ให้อยู่ด้วยกันวันนั้น มันไม่พอหรือไง”


พยอนแบคฮยอนเงยหน้ามองพี่ชาย ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้คนมองยกยิ้มด้วยความประหลาดใจ


“กับอี้ชิงอยู่ด้วยแค่ไหนมันก็ไม่พอหรอกครับ”


และประโยคต่อมาก็ทำเอาเส้นอารมณ์ของพัคชานยอลขาดผึ่งทันที


“ผมน่ะอยากอยู่กับเขาตลอดเวลาเลยด้วยซ้ำ”


พัคชานยอลก้าวไปแค่สองก้าวก็ฉุดร่างของแบคฮยอนเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลักแต่ก็ผลักร่างใหญ่ยักษ์ของพี่ชายออกไปไม่ได้


“อย่ายั่วโมโหพี่ให้มากนักแบคฮยอน”

“มีครั้งไหนที่พี่ไม่โมโหด้วยหรือไง”


แบคฮยอนเถียงขึ้นทันควันอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน


“พี่มันเผด็จการ ปล่อยผมนะ!”


โอโห้ คราวนี้พ่อตัวน้อยของพัคชานยอลดูท่าจะหงุดหงิดเกินทนแล้วสินะ ให้ตายเถอะ ไม่เคยเห็นแบคฮยอนโหมดนี้มาก่อนเลย


“คราวที่แล้วไม่เข็ดใช่ไหม”

“ผมไม่ให้ทำ! นี่มันห้องนั่งเล่นนะ!”

“ไม่ห่วงหรอก วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านนอกจากเราสองคน”


คำพูดของพัคชานยอลทำเอาคนที่ถูกพูดถึงยกยิ้ม อืม ก่อนหน้านั้นเขาบอกมันไปจริง ๆ แหละว่าไม่กลับ แต่พอทำธุระเสร็จก็เปลี่ยนใจกลับบ้านก่อนที่ชายอลจะกลับมาเกือบสองชั่วโมง ซึ่งการที่บ้านมันหลังใหญ่และคนในบ้านก็ต่างคนต่างอยู่ มันเลยไม่แปลกถ้าสมาชิกในบ้านจะไม่รู้ว่ามีใครอยู่บ้านบ้าง

เหมือนอย่างตอนนี้ที่พัคชานยอลไม่รู้ว่าเขากำลังรอดูสงครามระหว่างเจ้าตัวกับน้องชายอยู่ในมุมลับตา


“ยังไงก็ไม่!”


โวยวายได้แค่นั้นริมฝีปากแดงจัดของคนเป็นน้องก็โดนคนแก่กว่าฉกจูบอย่างดูดดื่ม ท่าทางพัคชานยอลน่าจะเหลือทนพอสมควร เพราะขนาดคนที่มองจากตรงนี้อย่างเขายังรู้สึกว่าปากแดง ๆ ที่อ้าเถียงอย่างไม่ยอมนั้นมันน่ามันเขี้ยวไม่น้อย แล้วคนที่มองใกล้ ๆ อยู่นานสองนานแบบพัคชานยอลจะรู้สึกยังไง

ชานยอลแลกลิ้นกับน้องชายจนได้ยินเสียงจูบ ส่วนสองมือที่ตอนแรกกอดรัดเปลี่ยนมาริดกระดุมเสื้อของน้องชายก่อนจะปาทิ้งไปไกล ผิวขาวของแบคฮยอนทำเอาคนมองตาลุกวาว ส่วนคนที่นั่งหลบมุมอยู่อย่างเขาก็ได้แต่อยิ้มชอบใจกับภาพที่เห็น


“ทั้งบวมทั้งแดงขนาดนี้ โดนมันฟัดมาใช่ไหม” ชานยอลขึงข้อมือของน้องชายออกข้างตัว ตาโตดุดันจ้องมองยอดอกเต้งตูมที่ขึ้นสีแดงจัด ซึ่งสภาพนั้นมันกระตุ้นอารมณ์มากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว

“เป็นแฟนกัน มันก็ปกตินี่ครับ” แบคฮยอนเชิดหน้าเถียง สองแก้มที่กำลังแดงจัดนั่นอาจจะเป็นเพราะสายตาลุกวาวของพี่ชายที่กำลังมองตาเป็นมัน

“ที่ช้าเพราะแบบนี้สินะ อา...นี่กลิ่นครีมอาบน้ำของจางอี้ชิงล่ะสิ” พัคชานยอลว่าเมื่อกดจมูกลงคลอเคลียกับยอดอก พลางพรมจูบไปทั่วจนร่างเล็กไหล่สั่น “ไว้เสร็จจากนี่ค่อยอาบน้ำกันใหม่แล้วกัน”

“อ๊ะ! พี่ไม่เอา”


พยอนแบคฮยอนก็ห้ามได้แค่ปาก เพราะสุดท้ายแล้วก็สู้ริมฝีปากกับลิ้นที่ละเลงบนยอดอกตัวเองไม่ไหว ชานยอลจูบฟัดหนักหน่วง ดูดดึงราวคนอดอยาก คนเป็นน้องก็ได้แอ่นอกป้อนเข้าปาก พลางขยุมผมสีอ่อนนั้นจนยุ่งเหยิง
พัคชานยอลมันใช่ลิ้นเก่งเอาเรื่อง วัดจากสีหน้ากับเสียงครางของแบคฮยอน แถมยังมือไวอีกต่างหากเพราะสังเกตดูอีกที กางเกงของแบคฮยอนก็ลอยไปตกอยู่ที่พื้นอีกฟากของห้องซะแล้ว


“ทำกันไปกี่รอบ หืม ถึงทั้งแดงทั้งช้ำขนาดนี้”


ชานยอลถามน้ำเสียงขบขำกับสีหน้าอดทนอดกลั่นของแบคฮยอนที่พยายามไม่ส่งเสียงร้องเพราะมือใหญ่ที่กำลังชักรูดกับก้านนิ้วยาวที่สอดเข้าออกในช่องทางด้านหลัง จังหวะเชื่องช้าที่เหมือนตั้งใจแกล้งทำเอาปลายเท้าแบคฮยอนจิกเกร็ง


“มันเรื่อง...อ๊ะ ของพวกผม”

“จริงด้วย พี่ไม่ควรถามสินะ...”


พัคชานยอลยิ้มร้ายก่อนจะเปลี่ยนมือไปชักรูดตัวเองอย่างใจเย็น ร่างสูงยืนค้ำเหนือน้องชายที่นั่งตัวสั่นบนโซฟา ชั่วจังหวะหนึ่งที่ชานยอลพละออกไป พยอนแบคฮยอนก็ยังอุตส่าห์จะหนีพี่ชายตัวเองให้ได้ แต่ด้วยสภาพที่เดาว่ากับจางอี้ชิงก็น่าจะหนักพอสมควร แล้วต้องมาเจอพี่ชายเร้าหนักหน่วงไปเมื่อครู่ คนตัวเล็กเลยทำได้แค่ฝ่าเท้าแตะพื้น พลิกตัวไปด้านข้าง ก่อนจะโดนชานยอลจัดแจงกลับมาอยู่ในสภาพเดิม พร้อมกับสอดใส่ตัวตนเข้าไปทีเดียวสุดความความยาวจนคนตัวเล็กถึงกับครางเสียงหลง


“...ตอนนี้มันมีแต่เรื่องของพวกเรานี่นา”


ว่าจบพัคชานยอลก็จับข้อเท้าเล็กแล้วแหวกขาวเรียวออกกว้าง กระแทกเอวใส่จนคนตัวเล็กหัวสั่นหัวคลอน


“เรื่องของพี่คนเดียว มะ...ไม่เกี่ยวกับผม อือ...”

“ตอนอยู่กับมัน ดื้อแบบนี้ไหมแบคฮยอน”

“ไม่...อยู่กับอี้ชิงผมน่ารักกว่านี้ อ๊า...พี่เบา...เบาหน่อย มันจุก”

“อยากให้เบาจริงเหรอ ทั้งที่นายตอดพี่ถี่จนพี่จะแตกอยู่แล้ว รู้ตัวรึเปล่า”


เจ้าคนตัวสูงก้มลงไปขยี้ริมฝีปากแดงจนคนตัวเล็กครางอู้อี้ในลำคอ แล้วเปลี่ยนไปขยี้หน้าอกแดงช้ำล่อตาอย่างไม่ปราณี พยอนแบคฮยอนยังคงเถียงคำไม่ตกฟาก ซึ่งนั่นก็ทำให้ชานยอลรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสียงหน้าขากระทบกับก้นกลม ๆ นั้นดังแข่งกับเสียงหวีดครางของคนตัวเล็กไปทั่วห้องนั่งเล่น

คงคิดว่าไม่มีคนอยู่จริง ๆ สินะ ถึงได้ครางดังลั่นทำเอาคนฟังขนลุกไปด้วยขนาดนี้


“มันคงเอาใจเก่งสินะ”


พูดจบชานยอลก็ผละออกทำเอาร่างเล็กกระตุกไม่หยุด ก่อนเปลี่ยนไปนั่งบนโซฟาแทนแล้วจับคนตัวอ่อนปวกเปียกขึ้นมาคร่อมหน้าตักตัวเองแทน


“เอาใส่เข้าไปสิ คราวนี้พี่ให้นายคุมเองเลยนะ”


สองมือใหญ่ขย้ำก้นขาวกระตุ้นร่างเล็กที่ฝืนตัวเองไม่ยอมกลืนแก่นกายใหญ่ที่จ่ออยู่ปากทาง พูดเหมือนจะตามใจทั้งที่ความจริงแล้วพัคชานยอลก็ยังคบังคับพยอนแบคฮยอนอยู่ดี


“ค้างแบบนี้ ไหวรึไง”


และทั้งที่ตัวสั่นงันงกขนาดนั้นแต่พยอนแบคฮยอนก็ยังดื้ออยู่ เห็นแบบนั้นชานยอลเลยดูดเลียหน้าอกสลับไปมาทั้งสองข้าง ดูท่าส่วนนี้คงเป็นจุดอ่อนเพราะแบคฮยอนยอมกดตัวกลืนกินพี่ชายจนมิดทั้งลำ ก่อนสะโพกงอนจะเริ่มขยับขึ้นลง เรียกรอยยิ้มพอใจของพัคชานยอลได้เลยทีเดียว

สุดท้ายแล้วสองพี่น้องปลอม ๆ ก็สนองความต้องการที่ย้อนแย้งกันไปมาอย่างถึงอกถึงใจ ฉากรักชวนเสียวโรมรันกับเสียงครางของพยอนแบคฮยอนที่ทำเอาเขาแตกคามือ

ท่าทางเวลาที่ถูกบังคับของพยอนแบคฮยอนมันชวนมองมาแต่ไหนแต่ไร ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง แต่เขาชอบนักเวลาที่เห็นพยอนแบคฮยอนยอมทำตามที่พี่ชายบอกทั้งที่ไม่เต็มใจ สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกมันทำให้รู้สึกชอบใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งกับเรื่องอย่างว่าแบบนี้ ตอนนี้โดนบังคับให้ยอมทั้งที่ไม่อยากน่ะมันเร้าอารมณ์เอาเรื่อง

เขาเลยพอจะเข้าใจไอ้พี่ชายไม่แท้ของแบคฮยอนอยู่บ้างว่าทำไมมันถึงชอบบงการ สั่งนู่น สั่งนี่ และหวงนักหวงหนากับคนที่มันเรียกว่าน้องชายของมันนัก

เพราะขนาดเขาที่มองอยู่ตรงนี้ ยังรู้สึกอยากบังคับ จนพยอนแบคฮยอนต้องร้องไห้ออกมาเลยล่ะ





Fin.

#AshwingSF


วันพฤหัสบดีที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2561

(sekai) DRINK ME UP [2-2]



DRINK ME UP - [2-2]
Warning - 17+
Sehun • Jongin
- ASHWING -




CUT






“จงอิน” ชายหนุ่มเรียกเสียงพร่า มองหน้าคนเด็กกว่าที่ยังเพียรหลบสายตาอยู่ตลอดเวลา 

“...!” โอเซฮุนจูบลงมาอีกครั้ง ครั้งนี้ยังคงดุดันและเร่าร้อนจนเด็กหนุ่มอ่อนแรงยิ่งกว่าเดิม 

“เลิกดื้อได้แล้ว” ว่าพลางก็ขย้ำเป้ากางเกงของอีกคนไปพลาง เซฮุนเลียปากเมื่อความต้องการของจงอินกำลังต่อสู้กับความดื้อรั้นของเจ้าตัว แววตาขึงขังแต่ฉ่ำวาวแบบนี้มันยั้วอารมณ์เป็นบ้าเลย 

“พี่ อื้อ!” จงอินครางในลำคอเมื่อฝ่ามือร้อน ๆ ที่ตอนแรกบีบนวดอยู่แค่นอกกางเกง สอดเข้ามาสัมผัสเน้น ๆ อยู่ข้างในกางเกง 


มือกร้านเค้นคลึงมันจนตั้งชูชัน ชักรูดเร็วจนเด็กมอปลายส่ายสะโพกร่อนตามแทบไม่ทัน เขาทำได้แค่จับข้อมือของคนเป็นพี่ รู้สึกดีจนอ้าปากครางเพราะเก็บเสียงไม่อยู่ แถมยังปล่อยให้อีกคนถอดทั้งกางเกงและชั้นในออกไปจนหมดเสียด้วย 

ให้ตายเถอะเขาจะโทษว่าเป็นเพราะฤทธิ์เบียร์ที่ดื่มเข้าไปจะเข้าท่าไหมนะ 


“เซฮุน ซี้ด...อา” 

“แบบนี้สิ เด็กดี” ชายหนุ่มว่าพลางดูดปากคนเด็กกว่าจนได้ยินเสียงน่าเกลียด ทั้งที่ทำตัวน่ารักได้แท้ ๆ แต่ก็ยังดื้ออยู่ได้ 

“อ๊า...พี่!” จงอินร้องเสียงหลงก่อนกัดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียง สองขาสั่นพับเมื่อส่วนที่ถูกปรนเปรอด้วยมือเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นโพรงปากกับลิ้นอุ่น ๆ ดูดเลียจนจะทนไม่ไหว 


ยิ่งได้ยินเสียงขึ้นจมูกครางเสียงดังเหมือนคนจะขาดใจ ก็ยิ่งทำให้เซฮุนผงกหัวถี่ ปลายลิ้นตวัดเลียส่วนหัว สลับกับเกรงปลายลิ้นขยี้ตรงรูจนคนเป็นน้องตัวงอขาสั่น   


“ซี้ด...ยืนไม่ไหวแล้ว อะ...อา”  

“พี่ก็ไม่ไหวเหมือนกัน” 


ชายหนุ่มว่าเมื่อคายของร้อนออกจากปาก ยืดตัวมองน้องชายที่หน้าแดงจัดยืนตัวสั่นเทาจนต้องท้าวโต๊ะพยุงตัวเองเอาไว้ก็อดยิ้มไม่ได้ สองมือเร่งจัดการเข็มขัดและกางเกงของตัวเองอย่างรีบร้อน ยิ่งเห็นสีหน้าตื่น ๆ ของจงอินที่มองเขาถอดกางเกงตัวเองแล้วดึงส่วนนั้นออกมาเพราะมันแข็งเครียดเต็มทนก็ทั้งนึกขำและเอ็นดูยิ่งกว่าเดิม

“ไม่ทำ อือ”  


พอขยับเข้าไปใกล้แกล้งเสียดสีส่วนนั้นไปด้วยจงอินก็ดื้อขึ้นมาอีก สองมือพยายามดันเขาออก แต่ก็ทำหน้าไม่ไหวเพราะส่วนนั้นที่ถูกเขาสาวรูดไปพร้อมกัน  


“ถ้าไม่ให้พี่ทำ นายขาดใจตายแน่ ๆ” เซฮุนกระซิบแล้วแหยลิ้นเลียหูเด็กดื้อไปด้วย ชายหนุ่มจูบอีกครั้งแม้ว่าจงอินจะไม่ยอมโต้ตอบแต่การเจ้าตัวหลบสายตาตอนที่เขาถอนจูบออกเพื่อดูดเลียนิ้วตัวเองก็ไม่ได้ทำให้เขาหงุดหงิดแต่อย่างใด “ไม่คิดถึงพี่บ้างหรือไงจงอิน” 


คำถามแทงใจที่จงอินมีคำตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เด็กหนุ่มกำเสื้อยืดของคนเป็นพี่แน่น หลับตาซุกหน้าลงกับอกโดยไม่ส่งเสียงประท้วงก้านนิ้วที่พยายามดันแทรกเข้ามาตรงช่องทางด้านหลัง 


‘พี่ต้องทำยังไงนายถึงจะกลับมาคุยกับพี่เหมือนเดิม’ 
‘เพราะเรื่องคืนนั้นใช่ไหม! พี่คิดว่าเรารู้สึกเหมือนกัน!’ 
‘ถ้าไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุยก็ได้! แต่ช่วยอยู่บ้านตอนพี่กลับไม่ได้รึไง!’ 
‘ขอร้องเถอะนะ พี่คิดถึงนายจนจะบ้าตายแล้วจงอิน...’ 


จงอินจำความรู้สึกตอนได้ฟังข้อความเสียงของโอเซฮุนได้ดี ไม่ว่าจะความขุ่นเคืองหรือเว้าวอนที่มาพร้อมกับเสียงเขาก็รับรู้อย่างปฏิเสธไม่ได้ว่าข้อความเหล่านั้นของพี่ชายมันกัดกินความรู้สึกของตัวเองมากแค่ไหน แล้วแบบนี้เขาจะพูดปฏิเสธแบบเต็มปากอีกได้อย่างไร 


ก้านนิ้วดันแทรกเข้ามาจนสุด ชายหนุ่มมองสีหน้าน้องชายขณะที่ค่อย ๆ เริ่มขยับข้อมือ จงอินเอาแต่ก้มหน้าจนคางชิดอกทั้งยังหลับตาขมวดคิ้วแน่น เซฮุนจึงกอบกุมแกนกายของคนเป็นน้องอีกครั้ง แล้วรูดรั้งมันไปพร้อมกับจังหวะที่แทรกนิ้วกับช่องทางคับแคบ 


“ดีขึ้นไหม” เสียงทุ่มแตกพร่ากระซิบถาม ยิ่งเห็นสีหน้าอดทนอดกลั้นไม่อยากส่งเสียงของจงอิน ก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มเร่งจังหวะพร้อมกับฟัดจูบทั้งปากทั้งแก้มของคนน้องอย่างทนไม่ไหว เขาสารภาพเลยว่าตอนจงอินว่าง่ายก็น่ารักเอาเรื่อง แต่พอเป็นเด็กดื้อแบบนี้ก็ยังน่ารักแต่มันบวกความน่าจับฟัดเข้าไปด้วย 


“อะ...พี่เซฮุน” ทั้งที่พยายามกลั้นเสียงแล้วแท้ ๆ แต่มันก็หลุดออกมาอย่างห้ามไม่ได้จริง ๆ จงอินไม่กล้าลืมตามองหน้าพี่ชายเลยสักนิดที่เรียกชื่อพี่ชายด้วยน้ำเสียงแบบนั้น รู้สึกเนื้อตัวร้อนผ่าวเหมือนตัวเองจะจับไข้ ลมหายใจติดขัดไปหมดเพราะความเสียวซ่านที่มันมากกว่าการใช้มือช่วยตัวเอง  

ให้ตายเถอะ เป็นเพราะคิดถึงเหรอ ใจมันถึงเหมือนจะระเบิดอยู่แบบนี้ 


“พี่ทนได้แค่นี้นะจงอิน” เสียงของจงอินทำให้เขาทนได้เท่านี้จริง ๆ ทั้งสีหน้ากับน้ำเสียงอึกอักในลำคอ ยังไม่เร่งเร้าเท่ากับคำว่า ‘พี่เซฮุน’ ที่เจ้าตัวเผลอหลุดปากออกมาเมื่อครู่  


เซฮุนถอนนิ้วออกแล้วจับขาข้างหนึ่งของจงอินเกี่ยวเข้าที่เอว มืออีกข้างก็สาวรูดตัวเองเร็ว ๆ อย่างรีบร้อน อยู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนเป็นพวกหื่นกามขึ้นมาเสียอย่างนั้นแค่เพราะได้ยินเสียงน้องครางเรียกชื่อตัวเองแค่คำเดียว 

ชายหนุ่มจับกายร้อนจ่อเข้าที่ปากทาง แล้วดันแทรกความคับแน่นเข้าไปจนสุดความยาว สีหน้าจงอินบิดเบี้ยวยิ่งกว่าเดิมราวกับต้านทานความรู้สึกไม่ไหว ทั้งเนื้อทั้งตัวสั่นจนต้องรั้งเข้ามากอด ผนังนุ่มรัดแน่นจนเซฮุนสูดปากเสียงดัง 


“เจ็บมากไหม” 

“อ๊า...เจ็บ...ผมเจ็บ” 

“ขอโทษนะจงอิน แต่พี่ไม่เอาออกหรอก” ที่พูดไม่ใช่ว่าไม่สนใจที่น้องพูด เพียงแต่ไม่ว่าจะทั้งเขาหรือจงอินเองก็เลิกกลางคันตอนนี้ไม่ได้ทั้งคู่ต่างหากล่ะ “ทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็ดีขึ้น” 


พี่ชายปลอบเสียงพร่า ใจหนึ่งอยากจะผลักคนตัวสูงไปให้พ้น ๆ แต่ลมหายใจหนัก ๆ ที่ได้ยินบอกให้รู้ว่าคนเป็นพี่กำลังอดกลั้นมากแค่ไหน แถมอีกความรู้สึกที่ดูเหมือนจะมีอิทธิพลมากกว่ากลับพอใจสัมผัสที่กำลังเกิดขึ้นจนทำได้แค่กอดโอเซฮุนเอาแน่น ๆ ยอมให้คนเป็นพี่จูบเมื่ออีกฝ่ายเริ่มขับเข้าออกเชื่องช้า 

ของร้อนที่สอดลึกเข้ามาในตัวทำเอาจงอินขาสั่น เกร็งไปทั้งตัวกับความเสียดเสียวที่ทำเอาท้องน้อยขมวดเกร็ง  


เซฮุนเริ่มจังหวะสอดใส่เนิบนาบก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้นอีกนิดจนร่างของจงอินสั่นตามแรงกระแทกเข้าออก ทำเอาขาโต๊ะกินข้าวเสียดไปกับพื้นจนเกิดเสียง ชายหนุ่มจึงอุ้มน้องขึ้นไปนั่งจับสองขาขึ้นชันบนขอบโต๊ะ คนเกิดทีหลังที่ยังไม่ทันตั้งตัวเกาะไหล่เขาแน่นแต่ก็ยอมให้เขาจัดแจงท่าทางแต่โดยดี ซึ่งเอาขึ้นมาแบบนี้ก็ดีกว่าที่คาดเพราะท่านี้ทำให้เจ้าตัวเห็นเต็มสองตาว่าตัวเองกำลังกลืนแกนกายเขาเข้าไปได้ลึกแค่ไหน 

จงอินหน้าแดงจัดเพราะอายกับภาพที่เห็น ทั้งหลบสายตาทันทีที่รู้ว่าเขากำลังมองสีหน้าบิดเบี้ยวกับแกนกายที่ชักออกจนเกือบหลุดแล้วดันกลับเข้าจนมิดโคน จนสุดท้ายไม่ว่าจะเพราะเสียวมากหรือว่าเขินกันแน่จงอินถึงได้ยอมเอนหลังนอนราบกับโต๊ะ ปล่อยช่วงล่างให้เขากระแทกอย่างที่ใจอยาก 

ชายหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งยึดเอวน้องไว้ อีกข้างก็ลูบผิวเนียนสวยตรงหน้าท้องขึ้นไปจนถึงยอดอกพลางบีบขยี้จนจงอินคว้ามือเข้าไว้พลางหลุดเสียงครางน่าฟังให้ได้ชื้นใจ 


“อะ...อย่าบีบ แบบนั้น อ๊า!” 


กริยาน่าฟัดไม่ได้มีแค่สีหน้ากับน้ำเสียง แต่โพรงแคบที่กำลังแฉะเต็มที่ก็ตอบรับรัดตุบตับจนชายหนุ่มต้องรีบโน้มตัวลงไปฟ้อนเฟ้นยอดอกของคนเป็นน้องด้วยปาก อีกข้างก็ขยำขยี้ราวคนอดยากจนเด็กใต้ร่างครางลั่นไปทั้งห้องครัว 


แล้วก็เหมือนว่าเจ้าของจะรู้ว่าขยับตรงไหนเขาถึงจะรู้สึกดี โอเซฮุนถึงได้ขยี้จุดกระสัน จนจงอินทำได้แค่กอดคนเป็นพี่แน่นแล้วก็อ้าปากครางจนลืมอาย มันเสียวแปรบจนเหมือนฉี่จะราด แต่จงอินรู้ดีว่าไม่ใช่ เขากำลังรู้สึกดีเกินจะทน ยิ่งคนทำเป็นพี่ชายคนนี้แล้วจงอินก็ยิ่งไม่รู้จะอธิบายความสุขสมในตอนนี้ยังไงให้เท่ากับที่ตัวเองรู้สึกอยู่


แล้วดูสีหน้าครั่นครามของโอเซฮุน กำลังสายตาที่เอาแต่จ้องหน้าเขาไม่ละสายตาทั้งที่ช่วงล่างก็กระแทกเข้ามาไม่ยั้งแบบนี้ จงอินทั้งเขิน ทั้งเสียว แล้วยังรู้สึกดีจนต้องรั้งพี่ชายมาแลกลิ้นดูดดื่มอย่างอดใจไม่ไหว 




“ให้ตายเถอะจงอิน” เซฮุนขบกรามแน่น จังหวะที่ต้องเร่งทำให้เขาต้องยอมปล่อยปากอิ่ม ชายหนุ่มยืดตัวกลับไปยึดเอวอย่างเดิมแล้วเร่งจังหวะจนจงอินแตกทั้งที่เจ้าตัวขยับมือมาช่วยตัวเองไปเพียงแค่มีกี่ครั้ง ก่อนที่เขาจะปล่อยตามจงอินเข้าไปด้านในจนทะลักออกมาตามปากทาง 

แต่เซฮุนไม่ได้คิดจะทำแค่รอบเดียว 



ชายหนุ่มรั้งร่างสั่นเทาของน้องกลับมายืนบนพื้น จับให้หันหลังโก่งโค้งไปกับโต๊ะแล้วดันกายใหญ่ที่ยังแข็งเต็มที่กลับเข้าสู่โพรงแคบจนน้ำเหนียวทะลักสวนออกมา เซฮุนถอดเสื้อทั้งของตัวเองและของน้องออกแล้วแนบเนื้อตัวเปลือยเปล่าไปกับร่างชื้นเหงื่อ กอดรัดแนบแน่นทั้งที่จงอินยังหอบกระเส่า แต่ถึงอย่างนั้นเด็กหนุ่มก็ไม่ได้ขัดขืน ทั้งยังเอียงคอเปิดทางให้พี่ชายได้จูบฟัด ไล่จูบตามสันกรามจนไปถึงนัวเนียอยู่ที่แก้มอย่างหลงใหล  


"ไม่คิดถึงพี่เลยเหรอจงอิน" เซฮุนถามเสียงพร่า ความเป็นชายที่โดนตอดรัดทำเอารู้สึกดีจนบรรยายไม่ถูก ทำยังไงก็ยังรู้สึกว่ามันไม่พอ "ไม่คิดถึงกันจริง ๆ หืม" 


จงอินเอี้ยวหน้าหันไปสบตากับคนที่ซ้อนอยู่ด้าน ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจหนัก ๆ ที่เป่ารดทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ จังหวะเนิบนาบแต่ล่ำลึกตอกย้ำความรู้สึกของเขาจนต้องพูดออกไปบ้าง 


"คิดถึง อ๊ะ..." ที่มันเสียวแล้วก็รู้สึกดีขนาดนี้เพราะคนที่ทำเป็นพี่เซฮุนสินะ "ผม...ผมคิดถึงพี่มาก ๆ เลย" 


ได้ยินคำตอบอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะฟัดจูบเพราะมันเขี้ยวเกินทน ยอมรับว่าคิดถึงเขาด้วยสีหน้ายั้วยวนกับน้ำเสียงเซ็กซี่แบบนั้นผู้ชายที่ไหนมันจะไปทนไหวกัน เซฮุนจูบไล่ลงมาตามแนวกระดูกสันหลัง ก่อนจะกลับไปยืนตัวตรง ใช้สองมือบีบแก้มก้นนุ่มแหวกออกแล้วกระแทกเข้ามาจนจงอินต้องยืดตัวขึ้นมาค้ำแขนกับโต๊ะ เด็กหนุ่มแหนงหน้าร้องเสียงหลง ครางเสียงแหบแห้งเพราะเสียวจนสั่นเกร็งไปทั้งตัว  ขณะที่คนเป็นพี่ก็ครางต่ำในลำคอ อัดกระแทกความเป็นชายเข้ามาจนเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้อง 


จังหวะรัวเร็วอย่างถึงอกถึงใจส่งให้จงอินเสร็จทั้งที่ไม่ได้ใช้มือช่วยตัวเองเหมือนรอบแรกส่วนเซฮุนก็ซอยเอวอัดเข้ามาเต็มแรงอยู่สักพักก็เสร็จข้างในจนน้ำขุ่นไหลเยิ้มออกมาตามเรียวขา 


คราวนี้คงอ้างว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ไม่แล้วล่ะ...เพราะจงอินยอมให้พี่ชายจูงมือกลับขึ้นไปบนห้อง แถมยังอ้าแขนกอดรัดคนโตกว่าอย่างเต็มใจอีกด้วย 








-----------------------------------------
กลับไปอ่านต่อที่เดิมค่า
https://goo.gl/7beXDo