วันจันทร์ที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2562

(ChanBaek) Don’t Mess Up My Boy!





Don’t Mess Up My Boy!
(Chanyeol x Baekhyun)


UNSEEN






10:52 PM


เสียงเครื่องยนต์ที่ไม่ค่อยคุ้นหูแต่ใช่ว่าจะไม่เคยได้ยินดังขึ้นที่หน้าบ้าน เรียกให้ผู้อาศัยเปิดม่านหน้าต่างออกเล็กน้อย มุมปากอิ่มกดยิ้มบางก่อนถอยหลังกลับมาในมุมของตัวเองอีกครั้ง พยอนแบคฮยอนกลับมาถึงบ้านแล้ว เลยเวลาที่ตกลงเอาไว้กับพี่ชายอยู่มาโข ซึ่งทำให้เดาได้ไม่ยากเลยว่าคืนนี้ต้องเกิดศึกระหว่างพี่น้องคู่นี้แน่ ๆ

หลังจากที่ซ้อมละครของชมรมเสร็จเมื่อตอนหกโมงเย็น พยอนแบคฮยอนก็ออกไปกับจางอี้ชิง โดยไม่ได้สนใจเลยว่าการที่ปาร์คชานยอลไปชมรมวันนี้ ไม่ใช่เพราะอยากดูชมรมซ้อมละคร แต่ชานยอลตั้งใจไปนั่งเฝ้าคนที่ตัวเองเรียกว่าน้องชายเพื่อรับกลับบ้านหลังซ้อมเสร็จต่างหาก

แต่ความตั้งใจของคนตัวสูงก็ล้มไม่เป็นท่า เมื่อจางอี้ชิงเดินจูงมือพยอนแบคฮยอนเข้ามาหาแล้วบอกว่าจะออกไปกินข้าวด้วยกัน เสร็จแล้วจะไปส่งถึงบ้าน โดยไม่ต้องเป็นกังวลเพราะจะดูแลแฟนตัวเล็ก ผู้ที่เป็นดังน้องชายสุดที่รักของอีกฝ่ายเป็นอย่างดีแน่นอน

เรื่องกังวลน่ะไม่เท่าไหร่ แต่หวงนี่สิ ความรู้สึกมันแทบสุดใจขาดดิ้นเลยล่ะ

ไม่ว่าจะเป็นเพราะรอยยิ้มหน้าซื่อหรือด้วยสถานะแฟนของจางอี้ชิง ต่างก็ทำให้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายปฏิเสธไม่ได้ พัคชานยอลได้แต่เก็บความไม่พอใจเอาไว้ใต้สีหน้าเรียบเฉย กับรอยยิ้มบางบนเรียวปากตอนอนุญาตให้น้องชายไปกับแฟนของเจ้าตัวได้ โดยกำชับนักหนาว่าไม่ให้กลับเกินสามทุ่ม ซึ่งพอเหลือบมองตัวเลขเรืองแสงที่หน้าปัดนาฬิกาบนผนังของบ้านที่มืดไปทั้งหลังก็อดหวั่นใจแทนคนเป็นน้องชายไม่ได้จริง ๆ
 
พยอนแบคฮยอนกล้าขัดคำสั่งพี่ชายของตัวเองได้ยังไงกันนะ


เสียงไขประตูตามด้วยเสียงฝีเท้าของคนตัวเล็กดังไปทั่ว คงเพราะตอนนี้มันดึกมากและบ้านก็เงียบไปทั้งหลัง ทำให้คนที่ทำเหมือนไร้ตัวตนได้ยินเสียงทั้งหมดนั้นอย่างชัดเจน


“ทำไมกลับเอาป่านนี้”


เสียงทุ่มต่ำเจือความไม่พอใจของพัคชานยอลดังขึ้นก่อนเห็นตัวเสียอีก ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่มีน้องชายตัวเล็กยืนนิ่งอยู่


“พี่บอกว่าให้กลับกี่โมง”

“ไม่เกินสามทุ่มครับ”

“แล้วตอนนี้มันกี่โมง”

“เกือบห้าทุ่มแล้วครับ”

“ทำไมไม่ทำตามที่พี่บอกแบคฮยอน”


ชานยอลถามกลับเสียงเรียบ ท่าทางเหมือนจะกำลังควบคุมตัวเองไม่ให้ตะคอกน้องชายที่ตอบคำถามทุกคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ โดยไม่มีทีท่าว่ากำลังรู้สึกผิดที่ตัวเองกลับบ้านไม่ตรงกับที่พี่ชายบอกเอาไว้เลยแม้แต่น้อย เพราะถ้าเจ้าตัวทำผิดหรือทำอะไรก็ตามที่ไม่ตรงตามที่พี่ชายบอก พยอนแบคฮยอนจะมีสีหน้ารู้สึกผิดและขอโทษออกมาทันทีทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ตั้งแต่ที่เจ้าตัวก้าวเข้ามาในบ้าน แบคฮยอนยังไม่เอ่ยปากขอโทษพี่ชายที่ยืนไม่พอใจอยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่คำเดียว

น้อยครั้งนักที่พยอนแบคฮยอนจะมีทีท่าพยศแบบนี้ ซึ่งมันน่าดูไม่น้อยเลยจริง ๆ


“ผมอยากอยู่กับอี้ชิงนาน ๆ”

“แล้วที่ให้อยู่ด้วยกันวันนั้น มันไม่พอหรือไง”


พยอนแบคฮยอนเงยหน้ามองพี่ชาย ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้คนมองยกยิ้มด้วยความประหลาดใจ


“กับอี้ชิงอยู่ด้วยแค่ไหนมันก็ไม่พอหรอกครับ”


และประโยคต่อมาก็ทำเอาเส้นอารมณ์ของพัคชานยอลขาดผึ่งทันที


“ผมน่ะอยากอยู่กับเขาตลอดเวลาเลยด้วยซ้ำ”


พัคชานยอลก้าวไปแค่สองก้าวก็ฉุดร่างของแบคฮยอนเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลักแต่ก็ผลักร่างใหญ่ยักษ์ของพี่ชายออกไปไม่ได้


“อย่ายั่วโมโหพี่ให้มากนักแบคฮยอน”

“มีครั้งไหนที่พี่ไม่โมโหด้วยหรือไง”


แบคฮยอนเถียงขึ้นทันควันอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน


“พี่มันเผด็จการ ปล่อยผมนะ!”


โอโห้ คราวนี้พ่อตัวน้อยของพัคชานยอลดูท่าจะหงุดหงิดเกินทนแล้วสินะ ให้ตายเถอะ ไม่เคยเห็นแบคฮยอนโหมดนี้มาก่อนเลย


“คราวที่แล้วไม่เข็ดใช่ไหม”

“ผมไม่ให้ทำ! นี่มันห้องนั่งเล่นนะ!”

“ไม่ห่วงหรอก วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านนอกจากเราสองคน”


คำพูดของพัคชานยอลทำเอาคนที่ถูกพูดถึงยกยิ้ม อืม ก่อนหน้านั้นเขาบอกมันไปจริง ๆ แหละว่าไม่กลับ แต่พอทำธุระเสร็จก็เปลี่ยนใจกลับบ้านก่อนที่ชายอลจะกลับมาเกือบสองชั่วโมง ซึ่งการที่บ้านมันหลังใหญ่และคนในบ้านก็ต่างคนต่างอยู่ มันเลยไม่แปลกถ้าสมาชิกในบ้านจะไม่รู้ว่ามีใครอยู่บ้านบ้าง

เหมือนอย่างตอนนี้ที่พัคชานยอลไม่รู้ว่าเขากำลังรอดูสงครามระหว่างเจ้าตัวกับน้องชายอยู่ในมุมลับตา


“ยังไงก็ไม่!”


โวยวายได้แค่นั้นริมฝีปากแดงจัดของคนเป็นน้องก็โดนคนแก่กว่าฉกจูบอย่างดูดดื่ม ท่าทางพัคชานยอลน่าจะเหลือทนพอสมควร เพราะขนาดคนที่มองจากตรงนี้อย่างเขายังรู้สึกว่าปากแดง ๆ ที่อ้าเถียงอย่างไม่ยอมนั้นมันน่ามันเขี้ยวไม่น้อย แล้วคนที่มองใกล้ ๆ อยู่นานสองนานแบบพัคชานยอลจะรู้สึกยังไง

ชานยอลแลกลิ้นกับน้องชายจนได้ยินเสียงจูบ ส่วนสองมือที่ตอนแรกกอดรัดเปลี่ยนมาริดกระดุมเสื้อของน้องชายก่อนจะปาทิ้งไปไกล ผิวขาวของแบคฮยอนทำเอาคนมองตาลุกวาว ส่วนคนที่นั่งหลบมุมอยู่อย่างเขาก็ได้แต่อยิ้มชอบใจกับภาพที่เห็น


“ทั้งบวมทั้งแดงขนาดนี้ โดนมันฟัดมาใช่ไหม” ชานยอลขึงข้อมือของน้องชายออกข้างตัว ตาโตดุดันจ้องมองยอดอกเต้งตูมที่ขึ้นสีแดงจัด ซึ่งสภาพนั้นมันกระตุ้นอารมณ์มากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว

“เป็นแฟนกัน มันก็ปกตินี่ครับ” แบคฮยอนเชิดหน้าเถียง สองแก้มที่กำลังแดงจัดนั่นอาจจะเป็นเพราะสายตาลุกวาวของพี่ชายที่กำลังมองตาเป็นมัน

“ที่ช้าเพราะแบบนี้สินะ อา...นี่กลิ่นครีมอาบน้ำของจางอี้ชิงล่ะสิ” พัคชานยอลว่าเมื่อกดจมูกลงคลอเคลียกับยอดอก พลางพรมจูบไปทั่วจนร่างเล็กไหล่สั่น “ไว้เสร็จจากนี่ค่อยอาบน้ำกันใหม่แล้วกัน”

“อ๊ะ! พี่ไม่เอา”


พยอนแบคฮยอนก็ห้ามได้แค่ปาก เพราะสุดท้ายแล้วก็สู้ริมฝีปากกับลิ้นที่ละเลงบนยอดอกตัวเองไม่ไหว ชานยอลจูบฟัดหนักหน่วง ดูดดึงราวคนอดอยาก คนเป็นน้องก็ได้แอ่นอกป้อนเข้าปาก พลางขยุมผมสีอ่อนนั้นจนยุ่งเหยิง
พัคชานยอลมันใช่ลิ้นเก่งเอาเรื่อง วัดจากสีหน้ากับเสียงครางของแบคฮยอน แถมยังมือไวอีกต่างหากเพราะสังเกตดูอีกที กางเกงของแบคฮยอนก็ลอยไปตกอยู่ที่พื้นอีกฟากของห้องซะแล้ว


“ทำกันไปกี่รอบ หืม ถึงทั้งแดงทั้งช้ำขนาดนี้”


ชานยอลถามน้ำเสียงขบขำกับสีหน้าอดทนอดกลั่นของแบคฮยอนที่พยายามไม่ส่งเสียงร้องเพราะมือใหญ่ที่กำลังชักรูดกับก้านนิ้วยาวที่สอดเข้าออกในช่องทางด้านหลัง จังหวะเชื่องช้าที่เหมือนตั้งใจแกล้งทำเอาปลายเท้าแบคฮยอนจิกเกร็ง


“มันเรื่อง...อ๊ะ ของพวกผม”

“จริงด้วย พี่ไม่ควรถามสินะ...”


พัคชานยอลยิ้มร้ายก่อนจะเปลี่ยนมือไปชักรูดตัวเองอย่างใจเย็น ร่างสูงยืนค้ำเหนือน้องชายที่นั่งตัวสั่นบนโซฟา ชั่วจังหวะหนึ่งที่ชานยอลพละออกไป พยอนแบคฮยอนก็ยังอุตส่าห์จะหนีพี่ชายตัวเองให้ได้ แต่ด้วยสภาพที่เดาว่ากับจางอี้ชิงก็น่าจะหนักพอสมควร แล้วต้องมาเจอพี่ชายเร้าหนักหน่วงไปเมื่อครู่ คนตัวเล็กเลยทำได้แค่ฝ่าเท้าแตะพื้น พลิกตัวไปด้านข้าง ก่อนจะโดนชานยอลจัดแจงกลับมาอยู่ในสภาพเดิม พร้อมกับสอดใส่ตัวตนเข้าไปทีเดียวสุดความความยาวจนคนตัวเล็กถึงกับครางเสียงหลง


“...ตอนนี้มันมีแต่เรื่องของพวกเรานี่นา”


ว่าจบพัคชานยอลก็จับข้อเท้าเล็กแล้วแหวกขาวเรียวออกกว้าง กระแทกเอวใส่จนคนตัวเล็กหัวสั่นหัวคลอน


“เรื่องของพี่คนเดียว มะ...ไม่เกี่ยวกับผม อือ...”

“ตอนอยู่กับมัน ดื้อแบบนี้ไหมแบคฮยอน”

“ไม่...อยู่กับอี้ชิงผมน่ารักกว่านี้ อ๊า...พี่เบา...เบาหน่อย มันจุก”

“อยากให้เบาจริงเหรอ ทั้งที่นายตอดพี่ถี่จนพี่จะแตกอยู่แล้ว รู้ตัวรึเปล่า”


เจ้าคนตัวสูงก้มลงไปขยี้ริมฝีปากแดงจนคนตัวเล็กครางอู้อี้ในลำคอ แล้วเปลี่ยนไปขยี้หน้าอกแดงช้ำล่อตาอย่างไม่ปราณี พยอนแบคฮยอนยังคงเถียงคำไม่ตกฟาก ซึ่งนั่นก็ทำให้ชานยอลรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสียงหน้าขากระทบกับก้นกลม ๆ นั้นดังแข่งกับเสียงหวีดครางของคนตัวเล็กไปทั่วห้องนั่งเล่น

คงคิดว่าไม่มีคนอยู่จริง ๆ สินะ ถึงได้ครางดังลั่นทำเอาคนฟังขนลุกไปด้วยขนาดนี้


“มันคงเอาใจเก่งสินะ”


พูดจบชานยอลก็ผละออกทำเอาร่างเล็กกระตุกไม่หยุด ก่อนเปลี่ยนไปนั่งบนโซฟาแทนแล้วจับคนตัวอ่อนปวกเปียกขึ้นมาคร่อมหน้าตักตัวเองแทน


“เอาใส่เข้าไปสิ คราวนี้พี่ให้นายคุมเองเลยนะ”


สองมือใหญ่ขย้ำก้นขาวกระตุ้นร่างเล็กที่ฝืนตัวเองไม่ยอมกลืนแก่นกายใหญ่ที่จ่ออยู่ปากทาง พูดเหมือนจะตามใจทั้งที่ความจริงแล้วพัคชานยอลก็ยังคบังคับพยอนแบคฮยอนอยู่ดี


“ค้างแบบนี้ ไหวรึไง”


และทั้งที่ตัวสั่นงันงกขนาดนั้นแต่พยอนแบคฮยอนก็ยังดื้ออยู่ เห็นแบบนั้นชานยอลเลยดูดเลียหน้าอกสลับไปมาทั้งสองข้าง ดูท่าส่วนนี้คงเป็นจุดอ่อนเพราะแบคฮยอนยอมกดตัวกลืนกินพี่ชายจนมิดทั้งลำ ก่อนสะโพกงอนจะเริ่มขยับขึ้นลง เรียกรอยยิ้มพอใจของพัคชานยอลได้เลยทีเดียว

สุดท้ายแล้วสองพี่น้องปลอม ๆ ก็สนองความต้องการที่ย้อนแย้งกันไปมาอย่างถึงอกถึงใจ ฉากรักชวนเสียวโรมรันกับเสียงครางของพยอนแบคฮยอนที่ทำเอาเขาแตกคามือ

ท่าทางเวลาที่ถูกบังคับของพยอนแบคฮยอนมันชวนมองมาแต่ไหนแต่ไร ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง แต่เขาชอบนักเวลาที่เห็นพยอนแบคฮยอนยอมทำตามที่พี่ชายบอกทั้งที่ไม่เต็มใจ สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกมันทำให้รู้สึกชอบใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งกับเรื่องอย่างว่าแบบนี้ ตอนนี้โดนบังคับให้ยอมทั้งที่ไม่อยากน่ะมันเร้าอารมณ์เอาเรื่อง

เขาเลยพอจะเข้าใจไอ้พี่ชายไม่แท้ของแบคฮยอนอยู่บ้างว่าทำไมมันถึงชอบบงการ สั่งนู่น สั่งนี่ และหวงนักหวงหนากับคนที่มันเรียกว่าน้องชายของมันนัก

เพราะขนาดเขาที่มองอยู่ตรงนี้ ยังรู้สึกอยากบังคับ จนพยอนแบคฮยอนต้องร้องไห้ออกมาเลยล่ะ





Fin.

#AshwingSF


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น